Bab Ketika Mereka Melihat Awan.
Shahih
haddatsana ahmadu, haddatsana abnu wahbin, akhbarana amrunw, anna aba annadhri, haddatsahu an sulaymana ibni yasarin, an aisyaha rdh allah nh zawji annabiyyi qalat ma raaytu rasula allahi dhahikan hatta ara minhu lahawatihi, innama kana yatabassamu. qalat wakana idza raa ghayman aw rihan urifa fi wajhihi. qalat ya rasula allahi inna annasa idza raawu alghayma farihu, rajaa an yakuna fihi almatharu, waaraka idza raaytahu urifa fi wajhika alkarahiyahu. faqala " ya aisyahu ma yuminni an yakuna fihi adzabun uddziba qawmun biarrihi, waqad raa qawmun aladzaba faqalu hadza aridhun mumthiruna"
Aisha, istri Nabi, berkata: Saya tidak pernah melihat Rasulullah ﷺ tertawa keras hingga saya melihat langit-langit mulutnya, tetapi beliau hanya tersenyum. Dan setiap kali beliau melihat awan atau angin, tanda-tanda kekhawatiran akan tampak di wajahnya. Saya berkata, "Wahai Rasulullah! Ketika orang-orang melihat awan, mereka biasanya merasa senang, berharap bahwa itu akan turun hujan, sementara saya melihat bahwa ketika Anda melihat awan, tampak tanda-tanda ketidakpuasan di wajah Anda." Dia berkata, "Wahai Aisha! Apa jaminan bagiku bahwa tidak ada azab di dalamnya, karena beberapa orang telah dihukum dengan angin? Sesungguhnya, beberapa orang melihat (mendapatkan) azab, tetapi (saat melihat awan) mereka berkata, 'Awan ini akan memberi kami hujan.' "